Projekt konkursowy modernizacji południowo-wschodniego narożnika Parku Świętokrzyskiego w Warszawie

Wypoczynek w centrum miasta

Projekt stanowi propozycję przekształcenia jednego z najbardziej intensywnie użytkowanych fragmentów centrum Warszawy w wielofunkcyjną przestrzeń publiczną, odpowiadającą na współczesne wyzwania klimatyczne i społeczne. Celem koncepcji jest stworzenie miejsca, które nie tylko usprawni komunikację pieszą, ale przede wszystkim stanie się atrakcyjną przestrzenią codziennego wypoczynku, spotkań oraz aktywności mieszkańców.

„Wstążka” jako integrująca forma przestrzenna

Ideą organizującą całe założenie jest drewniana „wstążka” – płynna, rzeźbiarska forma o podwójnej krzywiźnie, integrująca komunikację, małą architekturę oraz funkcje rekreacyjne. Element ten porządkuje kompozycję przestrzeni, prowadzi użytkowników przez teren oraz tworzy charakterystyczną, rozpoznawalną tożsamość miejsca.

Adaptacja do zmian klimatu

Projekt opiera się na rozwiązaniach z zakresu błękitno-zielonej infrastruktury. Ponad 70% powierzchni terenu stanowi powierzchnia biologicznie czynna. Zaproponowano ogrody deszczowe, niecki bioretencyjne, nawierzchnie przepuszczalne oraz liczne nowe nasadzenia drzew, krzewów i bylin. Rozwiązania te poprawiają retencję wód opadowych, ograniczają efekt miejskiej wyspy ciepła oraz zwiększają odporność przestrzeni na skutki zmian klimatu.

Strefy rekreacji i wypoczynku

Program funkcjonalny podzielono na trzy uzupełniające się strefy. Pierwsza z nich to przestrzeń wypoczynku z miejscami do siedzenia pośród zieleni i stołami do gier. Centralną część założenia stanowi otwarta przestrzeń wydarzeń miejskich z widownią ukształtowaną w formie trawiastej skarpy. Trzecia strefa została przeznaczona na aktywność fizyczną – obejmuje przestrzeń do jazdy na rolkach, parkouru, kalisteniki, stoły do tenisa stołowego oraz indywidualnie zaprojektowane urządzenia zabaw dla dzieci.

Błękitna infrastruktura

Integralnym elementem projektu jest woda. Centralny, płytki zbiornik rekreacyjny poprawia mikroklimat podczas upalnych dni, a jednocześnie pełni funkcję estetyczną i społeczną. W okresie zimowym jego niecka może zostać wykorzystana jako dodatkowa przestrzeń publiczna, zachowując ciągłość kompozycji całego założenia.

Kompozycja przestrzenna

Projekt zakłada maksymalne wykorzystanie istniejącego ukształtowania terenu oraz zachowanie wszystkich wartościowych drzew. Nowe szpalery zieleni podkreślają historyczne osie kompozycyjne prowadzące w kierunku Pałacu Kultury i Nauki, dzięki czemu współczesna forma harmonijnie wpisuje się w urbanistyczny kontekst centrum Warszawy. Zachowane zostały również główne kierunki ruchu pieszego, a całość zaprojektowano zgodnie z zasadami projektowania uniwersalnego, zapewniając pełną dostępność dla wszystkich użytkowników.

Zrównoważone rozwiązania projektowe

Istotnym elementem koncepcji jest także zrównoważone podejście do realizacji. Ograniczenie robót ziemnych, wykorzystanie materiałów z rozbiórki, zastosowanie drewna klejonego jako podstawowego materiału konstrukcyjnego oraz nawierzchni przepuszczalnych pozwala ograniczyć ślad środowiskowy inwestycji i koszty jej eksploatacji.

Iluminacja po zmroku

Po zmroku przestrzeń zyskuje nowy charakter dzięki subtelnemu oświetleniu podkreślającemu formę „wstążki”, ciągi komunikacyjne oraz strefy aktywności. Światło staje się integralnym elementem kompozycji, zwiększając bezpieczeństwo użytkowników i budując atrakcyjny wizerunek miejsca również wieczorem.

Nowa jakość przestrzeni publicznej

Projekt proponuje nowy model miejskiej przestrzeni publicznej – miejsca, które łączy funkcje rekreacyjne, społeczne i ekologiczne, odpowiadając na potrzeby współczesnego miasta oraz wyzwania związane ze zmianami klimatu. Stanowi próbę stworzenia przestrzeni zachęcającej mieszkańców do zatrzymania się, odpoczynku i ponownego doświadczenia miasta w bardziej świadomy sposób.

Informacje o obiekcie
inwestor: Miasto Stołeczne Warszawa
rok powstania koncepcji: 2024

Autorzy:

architektura:
arch. Renata Gajer
arch. Kacper Klaus

architektura krajobrazu:
arch. kraj. Dariusz Malinowski

konstrukcja:
dr inż. Maciej Yan Minch